Padaczka

Padaczka to choroba nawracających epizodów nieprawidłowej czynności bioelektrycznej mózgu, która objawia się utratą przytomności, drgawkami uogólnionymi lub tylko jednej części ciała lub w ogóle bez drgawek. W przypadku napadów uogólnionych nieprawidłowa czynność mózgu obejmuje od razu obie półkule mózgu, lub może objąć tylko jego część tak jak w przypadku napadów częściowych.

Przyczyny

Przyczyną padaczki może być uszkodzenie mózgu lub niedokrwienie mózgu. Do uszkodzenia mózgu może dojść w życiu płodowym, w czasie porodu lub w dalszych etapach życia.
Czynniki, które mogą wyzwalać napady padaczkowe

 

• niedobór snu
• gorączka
• nieprzyjmowanie zaleconych leków
• nadużywanie alkoholu
• stymulacja światłem (telewizja)
• silne emocje i stresy
• niektóre leki

Objawy

Zwykle napad padaczki rozpoczyna się nagła utratą przytomności, i w skutek tego nagłym upadkiem. W napadzie padaczki można wyróżnić fazę napięcia i fazę drgawek. Pierwsza faza napięcia może trwać kilkanaście sekund. W tym czasie chory nie oddycha, co objawia się zasinieniem ust, następuje napięcie mięśni całego ciała z odgięciem głowy do tylu i wyprężenie kończyn. Po tej fazie następują drgawki całego ciała lub tylko jego części, może dojść do bezwiednego oddania moczu lub kału, w tej fazie chory oddycha, a drgawki ciała mogą prowadzić do urazów np. przygryzienia języka. Po fazie drgawek chory może być nieprzytomny jeszcze kilka minut a po odzyskaniu przytomności zwykle jest senny i zmęczony. Napady padaczki, w których chory nie traci przytomności, a występują skurcze różnych mięśni, np. poszczególnych grup mięśni ręki, czasem chory mogą wystąpić różne doznania słuchowe, węchowe lub wzrokowe (może słyszeć dźwięki, czuć zapachy lub widzieć obrazy, których nie ma w świecie rzeczywistym) to napady częściowe proste. Inny rodzaj napadów padaczkowych to napady częściowe złożone, które mogą objawiać się zmienionymi zachowaniami, może np. szarpać odzież, bezwiednie bawić się różnymi przedmiotami, wykonywać ruchy żucia lub inne czynności; po zakończeniu takiego napadu (czasem na początku) pojawiają się zaburzenia świadomości, napady mogą też przechodzić w napady uogólnione (nazywane wówczas wtórnie uogólnionymi). Napady padaczkowe dotyczące tylko części ciała np. mrugania, żucia w nieadekwatnym czasie, często nie powodują zgłoszenia się chorego do lekarza. Jeśli u pacjenta wystąpi którykolwiek z poniższych objawów należy niezwłocznie skontaktować się z lekarzem:

krótkie epizody utraty przytomności i zaburzeń pamięci

epizody utraty przytomności, po których następuje utrata funkcji zwieraczy pęcherza moczowego i odbytu z następowym okresem ogromnego wyczerpania

nagłe upadki występujące bez uchwytnej przyczyny

drgawki mięśni kończyn lub twarzy

serie szybkich, mimowolnych szarpiących ruchów kończyn

W czasie napadu padaczkowego należy zabezpieczyć chorego przed urazami. Nie należy krępować ciała lub otwierać na siłę ust ani podawać w tym czasie żadnych leków.

Leczenie

Celem leczenia jest zmniejszenie liczby napadów padaczkowych, które uniemożliwiają choremu funkcjonowanie. Działanie takie wykazują leki przeciwpadaczkowe, które stosuje się pojedynczo lub w politerapii. Leczenie rozpoczyna się zwykle od małych dawek, które stopniowo się zwiększa aż do uzyskania oczekiwanego efektu. Leczenie padaczki jest bardzo ważne, ponieważ udowodniono, że każdy napad padaczki zwiększa prawdopodobieństwo wystąpienia kolejnego napadu. Leczenie padaczki wymaga od chorego regularnego przyjmowania leku a od lekarza monitorowania stężenia leku w celu uniknięcia działań niepożądanych leków. Najczęstszym powodem zwiększenia liczby napadów padaczkowych jest zaprzestanie przyjmowania leku przez samych chorych.